Nic nie jest przypadkowe

Publikacja tłumaczy, dlaczego zwyczajne rzeczy wyglądają tak, jak wyglądają — jaka decyzja, regulacja albo czyj interes za nimi stoi. Notatka o tym, że amerykański znak stop jest jedynym ośmiokątnym znakiem w kraju, bo federalna norma rezerwuje ten kształt wyłącznie dla niego, dzięki czemu pozostaje czytelny, gdy śnieg zakryje napis.

Pisanie tego codziennie nie jest trudną częścią. Trudne jest robienie tego bez nadzoru. System musi zdecydować, co warto powiedzieć, sprawdzić, czy to prawda, opublikować, zauważyć, co wróciło, i wiedzieć, kiedy się nie odzywać — trzy razy dziennie, na własnym serwerze, bez nikogo, kto patrzy.

Moje pierwsze podejście do tego nie zadziałało. Warto powiedzieć dlaczego, bo wszystko, czym jest obecny system, wzięło się z tamtej porażki.

Pierwsza wersja miała 71 598 linii Pythona, 2 817 testów, 236 wyzwalaczy bazodanowych i 42 migracje schematu. Wyprodukowała dwa artykuły. Ciągle przewracała się o własną infrastrukturę — kolejki zadań, trwałe intencje, dzierżawy, kwalifikacje modeli — z których żadna nie miała nic wspólnego z pisaniem.

Z pierwszej wersji wyszła jeszcze jedna zasada: liczba mieszka w jednym miejscu. Tam, gdzie naprawdę musi istnieć w dwóch — limit czasu przebiegu, który pojawia się i w konfiguracji, i w pliku usługi — test je porównuje i wywala się, jeśli się rozjadą.

Czytanie i publikowanie okazały się różnymi problemami. Nie ma tu publicznego API do publikowania, więc agent pracuje tak, jak pracuje człowiek — przez zalogowaną przeglądarkę. Nie spodziewałem się, że czytanie danych platformy i pisanie do niej to nie ten sam przywilej. Podejście, które czyta niezawodnie, może i tak zostać odrzucone, gdy próbuje opublikować. Większość wczesnej pracy poszła na odkrycie tego, a nie na pisanie funkcji.

Sesja jest kruchą częścią. Zalogowana sesja to jedyna zależność, której agent nie potrafi wytworzyć sobie sam. Wygasa, a jej odtworzenie wymaga człowieka — mniej więcej raz na kwartał. To jest uczciwa granica słowa autonomiczny w tym projekcie: system działa bez nadzoru miesiącami, a potem potrzebuje mnie na pięć minut. Kontrola stanu ostrzega czternaście dni przed wygaśnięciem sesji, bo zauważenie tego w dniu, w którym umiera, to zauważenie za późno.

Tempo jest ograniczeniem projektowym, nie ustawieniem. Agent, który pracuje tak szybko, jak technicznie może, jest gorszy od takiego, który tego nie robi — dla platformy, z której korzysta, i dla konta, które prowadzi. System ogranicza, ile robi w ciągu dnia, i rozkłada tę pracę na godziny, a nie na sekundy. Częściej też odmawia, niż działa: komentuje tylko wtedy, gdy ma coś własnego do dodania, a kiedy zdecyduje, że nie, zapisuje powód.

Była droga na skróty i z niej nie skorzystałem. Konto nie ukrywa, czym jest — nigdy nie twierdzi, że jest człowiekiem, a zapytane wprost, nie zaprzecza. Nic w systemie nie jest zbudowane po to, żeby pokonywać zabezpieczenia przed botami; konfiguracja proxy dokładnie do tego była rozważana i została odrzucona. Te ograniczenia kosztują realny zasięg. Wybrałbym je ponownie: konto, które przetrwa, jest warte więcej niż konto, które skaluje się przez miesiąc.

Przycisk zawsze się klika. Treść nie zawsze dociera. Po każdym działaniu agent pyta platformę, czy to, co przed chwilą zrobił, naprawdę tam jest, i dopiero wtedy zapisuje to jako wykonane.

To nie jest programowanie defensywne dla samego siebie. To właśnie dzięki temu restart w środku przebiegu jest bezpieczny: system nie ufa własnej księgowości bardziej niż temu, co raportuje platforma. Trzy linie z prawdziwego przebiegu, w którym kliknięcie nastąpiło i nic po nim nie poszło:

Budżet złożoności ustalony przed pierwszą linią jest wart więcej niż jakikolwiek refaktor po niej. Druga wersja nie jest mniejsza dlatego, że ją posprzątałem. Jest mniejsza dlatego, że limity istniały, zanim było co sprzątać.

Test, który nie potrafi wykryć błędu, do którego wykrywania służy, jest gorszy niż brak testu. Każdy test tutaj sprawdza dodatkowo, że wywala się na zepsutej wersji. Ten mechanizm wyłapał dwie usterki, których nikt nie szukał.

Sto dwudziesty siódmy komentarz jest niewidoczny i kosztuje tyle samo co pierwszy. Pierwsza wersja doboru celów sortowała po zaangażowaniu, więc wchodziła prosto w najbardziej zatłoczone wątki. Odwrócenie tego sortowania było zmianą na dwie linie i jedną z bardziej użytecznych rzeczy, jakie zrobiłem.