Automatyzacja samofakturowania

Źródłem był PDF, a celem system wewnętrzny. Pomiędzy nimi siedział człowiek: otwierał dokument, znajdował potrzebne wartości, przepisywał je do właściwych pól, dopasowywał format i powtarzał wszystko dla kolejnego dokumentu self-billingowego.

Zadanie zajmowało około pięciu minut na plik. Miało też drugi koszt: błędy przepisywania łatwo popełnić i trudno zauważyć od razu, gdy liczba nadal wygląda wiarygodnie.

To mniej problem „czytania PDF-u”, a bardziej tłumaczenie między dwoma kontraktami: wizualnym kontraktem dokumentu biznesowego i strukturalnym kontraktem systemu, który go zużywa.

Publiczny wynik zatrzymuje się na zestawie jednego klienta, bo liczba zestawów w cyklu nie została potwierdzona. Nawet na tej granicy mnożnik jest czytelny: kilka minut przepisywania zamienia się w godziny, gdy przybywa dokumentów.

Widoczną korzyścią jest czas. Cichszą jest usunięcie całej klasy błędów kopiowania między dokumentem a systemem docelowym. W rozliczeniach znalezienie i poprawienie wiarygodnie wyglądającej złej wartości może kosztować więcej niż jej wpisanie.

Projekt jasno stawia też granicę: po jednej stronie dokument źródłowy, po drugiej zaakceptowana struktura danych. O wszystkim pomiędzy można teraz myśleć jak o procesie.

To zawodowy projekt wewnętrzny. Prawdziwe PDF-y, tożsamości klientów, nazwy systemów, mapowania pól, dane produkcyjne i kod pozostają prywatne. Publiczna wersja pokazuje wzorzec transformacji i potwierdzony wynik jednostkowy.